Tokio, 23 juni, Japan-Brazilië
Vlak voor de aftrap is er een persoonlijke boodschap van Nakata zelf voor de fans! Het is een e-mail. Zijn woorden verschijnen op het scherm en worden onder oorverdovend gejuich voorgelezen, eerst in het Japans en dan in het Engels:
‘Ik heb geen twijfels en ik ben niet bezorgd over deze wedstrijd.
Ik weet precies wat ik moet doen: alles uit de kast gooien om
Brazilië te verslaan.’ (luid gejuich) ‘We moeten met minstens
twee doelpunten verschil van Brazilië winnen. Het heeft geen
zin om het achter dicht te gooien. We moeten scoren. Ik hoop dat
we deze wedstrijd eerder met 3-4 verliezen dan met 1-0 winnen.’
(gejuich en applaus) ‘We hebben niets te verliezen behalve onze
trots. En daar moeten we voor vechten. Voor alle mensen die mij
in mijn leven hebben gesteund, en voor alle mensen die tot het
bittere einde in mij geloven, zal ik tot mijn laatste snik vechten
met alles wat ik in mij heb.’ (luid applaus)
Het café reageert met een hartstochtelijk gescandeerd NAKATA! NAKATA! NAKATA! NAKATA! dat Nakata niet kan horen.
Eindelijk word er overgeschakeld naar Dortmund. Op het grote scherm, met keihard geluid en commentaar, wachten de ploegen in de tunnel. Nakata houdt een praatje met Ronaldo. Op de kleine schermen moeten Australië en Kroatië het zonder geluid doen. Alle vier de ploegen komen het veld op. De Australiërs en Kroaten doen er helemaal niet meer toe. Het Japanse volkslied wordt oorverdovend meegezongen. Het groepje Japanse Brazilianen achterin redt zich redelijk bij het Braziliaanse
volkslied. Er wordt gefloten, ongelooflijk hoog geschreeuwd en gezongen en... daar gaan we!
De akoestiek van de zaal en de vorm van het plafond versterken het geluid, waardoor dit de oorverdovendste voetbalervaring van mijn leven is. Als Japan over de middenlijn komt, de bal
over de lijn trapt of iemand tackelt, wordt het geluid nog harder. Als de Japanse keeper een redding maakt, wordt het zo mogelijk nog harder. Japan schiet zwak vanuit de tweede lijn en de bal verdwijnt gevaarloos in de tribune achter het doel... en het dak van het café komt bijna naar beneden van het lawaai. Eigenlijk
is dit niet leuk meer. Het doet gewoon pijn. Ik improviseer een paar oordoppen door tissues in bier te dopen en in mijn oren te stoppen. Aaaahhh... wat een opluchting. Nu mag Japan van mij zelfs scoren, wat het team natuurlijk nooit gaat lukken. Onmiddellijk scoort Japan. Het café gaat door het lint, zij het, verrassende genoeg, vrij gedempt. Bij de herhaling valt me vooral op hoe slecht Brazilië verdedigt. Eigenlijk spelen de wereldkampioenen als strandezels. Als de stand tot de rust zo blijft kan het interessant worden. O. Net voor de rust maakt Nakata’s vriend Ronaldo gelijk. Stilte onder de blauwe shirts. Gejuich van de gele shirts.
