David Hirshey
DE COSMOS IN STUDIO 54
OM STUDIO 54, die heilige tempel van discomuziek, travestieten en door drugs aangejaagde seks, binnen te gaan moest je eerst proberen langs de uitsmijters van de club te komen. Hun goedkeurende
knikjes konden niet met geld worden gekocht - zelfs niet eventjes gehuurd.
Van de honderden die zich verdrongen achter de legendarische paarse
koorden, had misschien een derde eventueel kans op toegang, terwijl de
rest gewoon kon stikken, letterlijk, in de uitlaatgassen van de limo’s die af
en aan reden om de Beautiful People aan te slepen. Zij waren de uitverkorenen,
de mega-beroemdheden die het zonder achternaam konden stellen. Bianca.
Liza. Andy. Cher.
En ik natuurlijk.
Sterker nog, ik had niet eens een voornaam nodig. Het enige dat ik hoefde
te zeggen waren vier magische woorden: ‘I’m with the Cosmos.’ The Cosmos.
De naam alleen al roept het beeld van een hemel met louter sterren op, of zoals
sommigen zeggen, Galacticos. Maar dertig jaar voordat Real Madrid en Chelsea
de media zouden overheersen met hun verzameling supersterren, veroverden de
Cosmos Amerika, het laatste bastion van onverschilligheid ten opzichte van voetbal.
Dit verschijnsel zou de benadering van sport in de Verenigde Staten voor altijd
veranderen. Het was een buitengewone periode waarin het zinnetje
‘I’m with the Cosmos’ dezelfde impact had als ‘I’m with the Rolling Stones’ "
en misschien nog wel meer ook, want zelfs Mick Jagger wilde zich graag
in dezelfde schijnwerpers koesteren als de halfgoden van het New Yorkse voetbal,
en zeker in die van zijn Oppergod. Pelé werd geboren als Edson Arantes do Nascimento,
hij was de betoverendste speler in de geschiedenis van het voetbal. Hij maakte zijn debuut
op het wereldpodium op zeventienjarige leeftijd, toen hij Brazilië naar de eerste van vijf
wereldtitels leidde. De vijftien jaar daarna konden zelfs de beste en meest ervaren
verdedigers ter wereld niets doen om hem te stoppen, behalve misschien met een
regelrechte poging tot doodslag. Hij scoorde meer dan 1000 goals, vele daarvan
meesterwerken die een plaats in het Louvre zouden verdienen.
Maar de faam van Pelé ging het voetbal, het spel waarin hij zijn kunsten vertoonde,
ver te boven. Hij werd een icoon voor mensen in alle uithoeken van de wereld.
Niet voor niets riep Brazilië hem vol trots uit tot ‘een niet voor de export bestemd
nationaal erfgoed’. En toch was hij hier in New York, en werd hij koning van de
stad met een hofhouding van andere legenden.
