Hugo Borst
De Coolsingel bleef leeg. Waarom Feyenoord in 1996 geen kampioen werd
Vlak voordat de bus trainers en spelers naar Goodison Park brengt kijk ik tegen het gekwelde, verdrietige, boze, trotse (etcetera) hoof van Trustfull aan. "Waar ik van baal," zegt hij, " is dat de trainer mij niet vertelt waarom ik niet speel. Dat zou wel zo netjes zijn. Ik ben geen piepeltje meer. Ik heb dit seizoen het Nederlands elftal gehaald."
Als hij zijn lichaam naar de bus sleept, kom ik tot de conclusie dat er nooit iets verandert; weer een trainer die met verslaggevers over Trustfull praat. Weer ontevreden en teleurgestelde spelers, terwijl Haan pas vier dagen bezig is. Vanavond zijn dat naast Trustfull Heus, Taument en Iwan, maar ook basisspeler Van Gobbel is chagrijnig; hij is het niet met de opstelling eens. Maar de Australiër Vidmar is het meest ontevreden. Hij moet als zeventiende man op de tribune zitten.
Meer dan tweeduizend Feyenoord-supporters hebben bezit genomen van Goodison Park, dat wil zeggen, ze staan bijeengepakt in een vak en zingen strijdliederen die in het verder lege, hol klinkende stadion de spelers in de kleedkamer kippenvel bezorgen. Ik kijk of ik supporter Feijen aan de overkant zie staan. Bijna elke reis is hij present, ook vandaag, dat heeft hij me zelf verteld, maar mijn getuur is vruchteloos. Het zijn er zo veel.
Uitwedstrijden in de Europa Cup. Voor de supporters een kwestie van dat je er bij geweest moet zijn. Dat de wedstrijd slecht is, deert de supporters niet. Net als voor de trainer geldt voor hen dat het resultaat heilig is.
In principe, dat ziet iedereen vanavond, kan Feyenoord niks gebeuren. Als je de spelers van beide clubs beziet en ze technisch en tactisch tegen elkaar wegstreept, wint Feyenoord met 11-0 of misschien 10-1.
En toch, die naam. Everton. Die naam klinkt als een grootmacht in Europa. Namen van Engelse clubs hebben altijd iets huiveringwekkends. Dat The Toffees, zoals de bijnaam luidt, niets te bieden hebben, wil niet zeggen dat ze ongevaarlijk zijn. Juist omdat Everton het bedroevendste, het slechtste elftal is dat je je maar kunt voorstellen, blijft het oppassen geblazen. Wat hoewel het team van manager Joe Royle fantasielozer dan fantasieloos de aanval zoekt, dankt Feyenoord het louter aan Ed de Goey dat het nog niet achterstaat. Al gelijk in het begin verricht hij in een reflex die aan Van Beveren refereert een redding.
De wedstrijd is moeilijk te beschrijven. Er zit geen structuur in, het lijkt wel of er geen diepere gedachte achter zit en het tegendeel is waar. Wat Haan wil staat op een servetje. Arie Haan zei vanmiddag tegen de pers dat het een kwestie van overleven ging worden - en zo is het voetbal ook, een overlevingstocht in de Ardennen. De schijn van gevaar.
Eigenlijk zit de wedstrijd vanavond op Goodison Park zo in elkaar: voorin bij de Engelsen staat Rideout, hij klit aan Ulrich van Gobbel; voorin bij Feyenoord staat Obiku, hij klit aan Craig Short; daartussen gaat de bal nerveus heen en weer. De voetballers zijn elementen in een flipperkast. De bal botst en knotst. Het is voetbal zonder verbeelding. En toch is het warm en hartstochtelijk.
Ik herken het omdat ik zelf dit soort wedstrijden heb gevoetbald in de afdeling van Rotterdam. Er gebeurt van alles, maar eigenlijk gebeurt er niks. Het is ongecoördineerd en onsamenhangend. Het is onmogelijk om de wedstrijd te lezen. Dat zou zelfs strategen als Platini en Cruijf niet lukken. Meestal worden de combinaties na twee, drie schijven afgebroken.
In negentig minuten krijgen Everton en Feyenoord allebei drie kansen, die geen doelpunten opleveren. Trustfull, in het veld gekomen voor Blinker, had zijn gram kunnen halen, hij krijgt de grootste kans.
Winst is er wel. Van Bronckhorst en vooral Boateng, Feyenoords jeugdspelers, zijn de uitblinkers van vanavond.
Als de scheidsrechter affluit, geven de fans van Everton en Feyenoord hun elftal een ovatie. Nou ja, waarom ook niet? Ze hebben allemaal hartstikke hun best gedaan.
In de bar van het Haydock Thistle Hotel zit om half twaalf een schare verslaggevers rond Arie Haan. Haan heeft geen schoenen aan. Het lijkt bijna wel een voorwaarde om trainer van Feyenoord te worden, geen schoenen dragen, op sokken door het leven gaan; Van Hanegem kon je ook zo zonder schoenen in de lobby van hotels vinden.
Haan heeft mooie voetballersvoeten. Maat 42. Een prachtige, korte brede wreef, waaromheen de Adidas World Cups naadloos sluiten.
"Ik heb met vuur gespeeld," zegt Haan. "Eén van jullie had de opstelling wel kunnen doorspelen aan Everton."
Achterdocht!
Een uur lang is hij aan het woord. En wéér denk je dat hij wat heeft gezegd , maar niet beklijft, niets. Het is vlees noch vis. Alleen het gangbare zeggen terwijl je de illusie wekt dat je vertrouwelijke dingen debiteert; dat is meesterlijk, daaraan kun je zien dat Arie Haan intelligent is en sluw - sluw ja, niet slim, slim is het woord niet, Haan is sluw, hij redt zich overal uit, of dat nou een aanslag op zijn achillespezen of een omkoopaffaire is, hij overleeft overal en altijd, tegenover elke vijand die hij heeft staat minimaa een vriend.
Hoe hij bij Feyenoord terecht is gekomen alleen al. Toen hij maandagavond 2 oktober van het ontslag van Van Hanegem hoorde, heeft hij geen risico genomen. Hij kon zich bijna niet voorstellen dat ze bij Feyenoord niet aan hem zouden denken, maar voor de zekerheid heeft hij Theo van Duivenbode van Stad Rotterdam Verzekeringen gebeld. Pas op woensdag had hij zijn vroegere collega te pakken. Zo'n telefoontje is niet gebruikelijk, zijn vijanden noemen het lijkenpikkerij, wat onzin is, want Van Hanegem was definitief vertrokken, maar zo'n telefoontje, het is typisch Arie Haan; niet Van den Herik zelf bellen maar een belangrijk man binnen Feyenoord, een oud-speler van de club die een topfunctie heeft bij de hoof
