Jaap Visser
Co & AZ
Donderdag 17 maart
Er zeilt een bal door de lucht, het is een lelijke afzwaaier, en tot jolijt van de eretribune belandt hij midden op de koffietafel. Kledder. De stewards deinzen verschrikt terug en de kopjes dansen woest alle kanten op.
De bal ligt tussen de tafel en de omheining, onbereikbaar voor de stewards, zo maken hun wanhopige armgebaren duidelijk. De Portugese grensrechter staat erbij en gelooft zijn ogen niet. Daar komt Barry Opdam aan. Hij buigt zich over de omheining en graait naar de bal. Mis. Kijk hem daar nou bungelen, de benen los van de grond, alsof hij bij zijn vroegere amateurclub, FC Lisse, op zoek is naar een verdwaalde bal. “Stukkie naar rechts Bar,” helpt de eretribune mee. Opdam gaat nog wat meer voorover hangen, graait nog eens, en nog eens en de bal is terecht. De eretribune juicht. De grensrechter kijkt met open mond toe. Hij weet niet wat hij meemaakt. Uefa Cup-voetbal 2005 te Alkmaar.
Vrijdag 18 maart
Ik blijk niet de enige journalist te zijn die vandaag in het heilige op de koffie mag. Het is open huis voor de pers vanwege de loting voor de kwartfinale van de Uefa Cup. AZ heeft met 2-1 van Donetsk gewonnen en omdat het uit al 3-1 voor de Alkmaarders was, zit de club van Co in één van de acht kokertjes.
Villarreal, de huidige nummer drie in de Primera Division? Adriaanse vermoedt dat het om het AZ van Spanje gaat, een provincieclub die zich verrassend tussen de traditionele topploegen heeft gewurmd.
Pers, trainers en spelers marcheren af. Nu ik hier toch ben, zal Co mij een nadere inspectie van het spelershome vandaag wel niet kwalijk nemen.
Wonderlijke ruimte, onder de tribune aan de westkant van de Alkmaarder Hout. Opening op 29 november 1978, vermeldt een metalen plaatje op een zogenaamd antieke hangklok. Aangeboden door de C-selectie.
Er is een bar, een bankstel dus waarvan het leer behoorlijk is verschoten, een open haard, hier en daar hangt een elftalfoto, hier en daar staat een trofee en waar de lange eettafel ophoudt, halverwege de schemerige ruimte, staat een enorm magneetbord, voor de tactische bespreking. Daarachter begint het frivole gedeelte van het spelershol. Er staan gokkasten, er is een dartbord en er hangen slingers en ballonnen. Helemaal achterin staan ligstoelen, legotafels, babybedjes en boxen. Het home doet op wedstrijddagen kennelijk ook dienst als kinderverblijf.
“Kun je het vinden?” Betrapt. Maar het valt mee.
“Hallo, ik ben Karin.”
“En ik ben Jeannet.”
“Wij zijn hier de gastvrouwen. Wij doen het spelershome, elke dag koken voor 35 man, en de persruimte, koffie, drankjes, schaaltjes pinda’s en zo, je kent het wel.”
Ik leg uit wat ik aan het doen ben en dat ik de rest van het seizoen geregeld bij AZ over de vloer zal komen. “Leuk, maar doe ons een lol en noem ons nooit de koffiejuffrouwen, zoals de meeste van je collega’s doen. Wij zijn meer voedingsdeskundigen.”
Achter de bar komt ineens een man in overall omhoog. Karin en Jeannet zien mijn verbazing. “Deze meneer is van de ongediertebestrijding,” leggen ze uit.
“Hij komt voor Ben.”
“Ben?”
“Ben is de rat die onze keuken verziekt.”
“Ben?”
“Ja, Ben, naar dat liedje van Michael Jackson.”
???
“Ben, you’re always running here and there. Ben is weerbarstig en hij blijft maar heen en weer lopen. Dan vinden we zijn keutels hier en dan weer daar. Deze meneer is hier al voor de derde keer. Omdat Ben zich niet laat kisten.”
Zaterdag 19 maart
De mooiste aanval van de avond begint halverwege de eerste helft bij verdediger Mathijsen. Dat is typerend voor het soort totaalvoetbal waarmee AZ dit seizoen de show steelt. Verdediger valt aan, herovert de bal en zet een nieuwe aanval op. Het vliegensvlug omschakelen van aanvallen naar verdedigen en van verdedigen naar aanvallen is mooi om naar te kijken. Maar vanavond tegen Vitesse loopt het bij AZ niet echt op rolletjes. De door Mathijsen opgezette aanval sterft ook al in schoonheid, want na de voorzet van Huysegems knalt de vrijstaande Kenneth Perez hoog over.
AZ heeft het in De Hout knap moeilijk met Vitesse. Toch wordt het 3-0, maar die royale uitslag komt pas in de slotfase tot stand en is geflatteerd. Niet zo goed spelen, maar ruim winnen. Lijkt AZ nou op een topploeg of komt de sleet erin? Na de winterstop zijn er op eigen veld ook al twee punten verloren gegaan tegen NEC. PSV verzamelt de overwinningen bijna achteloos, AZ moet er elke keer weer flink voor in de energievoorraad tasten. Maar goed, de nummer twee van de eredivisie heeft al 23 competitiewedstrijden achter elkaar niet verloren en de achterstand op PSV is te overzien: vier punten.
In de kleedkamer neemt Adriaanse afscheid van zijn internationals, zeven stuks maar liefst. Pas over twee weken is de volgende competitiewedstrijd, tegen Feyenoord in De Kuip....Lees het verder in Hard gras 43
De corner van AZ wordt afgeslagen, centrale verdediger Joris Mathijsen, die mee ten aanval was getrokken, spurt terug. Stijn Vreven heeft de bal. Mathijsen zet een meterslange sliding in. In vliegende vaart gaat het op de mannetjesputter van Vitesse af. Dat is lef. Mathijsen verovert de bal. Dat is sterk. Hij smoort een counter van Vitesse in de kiem. Dat is slim. En bij het opstaan speelt hij diep op Stein Huysegems. Dat is knap.
Het wordt AZ tegen de winnaar van Villarreal-Steaua Boekarest. Vragende gezichten bij de AZ’ers. Het schijnt dat het merendeel van de Alkmaarse selectie behoorlijk wat parate voetbalkennis heeft, maar Villarreal, wie weet er in hemelsnaam iets van Villarreal? “Riquelme,” roept er één. “Sorin,” vult een ander aan. “José Mari, toch?”
“Kom d’r in,” nodigt Co Adriaanse uit. Ik aarzel. Zou de trainer mij uitproberen? We hebben het hier wel over het spelershome. Dat was toch verboden terrein voor mij? Het spelershome is een heiligdom, de kleedkamer het heiligste der heilige. “Daar kom je niet binnen,” had Adriaanse gezegd toen ik hem vroeg wat ik wel en niet mag in de tien weken dat ik hem en AZ op de voet volg. “Hier, neem een stoel. Koffie?” Hij meent het echt. Ik ga zitten aan de aparte eettafel voor de technische staf, tussen de hulptrainers Martin Haar en Edward Metgod.
Het is bijna rust bij AZ-Shakhtar Donetsk als er voor de eretribune van De Hout opeens bedrijvigheid ontstaat. Op een drafje komen mannen en vrouwen met fluorescerende hesjes aanlopen. Ze slepen een karretje met enorme ketels achter zich aan. Aan de binnenzijde van de omheining wordt een houten tafel uitgeklapt. Daar worden de ketels op gezet waarna de hesjes – steward staat erop – koffie in plastic kopjes beginnen te schenken.
