Het proza van Marcel van Roosmalen is om voor te lezen. Iedereen die Hard gras 48, Je hebt het niet van mij, in handen heeft gehad, heeft er al of niet in een verjaardagskring, of gewoon in bed, grinnikend uit zitten of liggen voorlezen aan wie er maar wilde luisteren. En dat wilde, na het aanhoren van één of twee zinnen, ten slotte iedereen.
Ook het vervolg op die beroemde Hard gras, in 2007 bekroond als beste sportboek van het jaar, telt weer talloze typische Van Roosmalenzinnetjes.
‘Aan het eind van de personeelsdag verscheen Paul van der Kraan verkleed als “Merlijn de Tovenaar” op de middenstip. Hij droeg zijn kostuum met lichte tegenzin, maar puntmuts en mantel stonden hem goed.’
Van Roosmalen heeft zijn gevoel voor het absurde behouden, evenals het aan leedvermaak grenzende mededogen.
Dat Edward Sturing en Vitesse aanvankelijk niet blij waren met Hard gras 48 was wel te begrijpen. Hoewel hartstochtelijk supporter van Vitesse, had en heeft Marcel te veel oog voor de komische kanten van het betaald voetbal in Arnhem om niet af en toe een van zijn meedogenloze observaties te lanceren.
Het kan niet anders dan dat Het Jaar van de Adelaar opnieuw, binnen en buiten Arnhem, de cultstatus zal verwerven die mensen nog steeds gnuivend laat spreken over Je hebt het niet van mij.
