Coen Moulijn

Coen Moulijn

Als je dan doodgaat staat er een leger

op de Coolsingel, laten mensen hun vensters

bedekken met spandoeken waarop jouw beeld;

ze roepen je naam en ze werpen met bloemen,

zwaaien met fakkels langs oevers en bruggen;

schepen spuiten waaiers van tranen de nacht in.

Het nieuws toont in zwart-wit de beker, geluk

dat jij gaf aan miljoenen. Dat lukt bijna niemand.

Je trekt met je schouders. Ik zou het niet graag,

zeg je, overdoen. Ze verstaan je verkeerd.

Je zwemt in hun vreugde, verering, of liefde.

Je bent je kind kwijt. Je bent moe.