Toninho Cerezo

Eén van de sierlijke middenvelders van het laatste Braziliaanse nationale voetbalelftal dat recht kan doen gelden op de benaming 'Goddelijke Kanaries': het WK elftal van 1982, toen Brazilië de wereld verrukte met authentiek sambavoetbal. Stùkgedraaid heb ik de Video2000- band met de samenvatting van de Mundial in Spanje. Elke keer weer raakte ik begeesterd door de schoonheid van het spel van Toninho Cerezo, Zico, Socrates, Eder en consorten. Het liep fout af: met drie dodelijke doelpunten knalde de Italiaan Paolo Rossi het leven uit de van klasse en voetbalplezier overlopende Seleção. Brazilië werd vermorzeld door een cynische Squadra Azzurra, die op de golven van de euforie vervolgens het wereldgoud pakte.

Ik koos Toninho Cerezo als mijn idool. Gracieus bewoog hij zich over het veld, kwistig strooiend met nonchalante doch uiterst nauwkeurige passjes.  Zo wilde ik ook voetballen.

Ter voorbereiding op mijn wedstrijden voor het plaatselijke juniorenteam draaide ik het volkslied van Brazilië op mijn pick-up.  Ik stond strak in de houding,  mijn ogen gericht op de foto's van Cerezo op mijn tienerkamerwand. Nadat de laatste tonen van de Hino Nacional Brasileiro hadden geklonken, bond ik de sporttas op de bagagedrager van mijn fiets en reed ik naar het voetbalveld, waar ik vervolgens op Cerezoaanse wijze heerste op het middenveld.

Wilfried Kerssens