LEGE ZONDAG
Het is een heel gegoochel in de Hard Grasbus, met de gekoelde wijn, de kurkentrekker en de duralexglazen. Allemaal in verschillende tassen, in het donker op te diepen en in stelling te brengen. Chauffeur Pelle waarschuwt voor de bochten. We zijn op de terugweg.
De voorstelling in Enschede verliep goed, de mensen lachten en luisterden. Er was een fijne kantine met een glazen rookhokje erin zodat je, als roker, toch een beetje betrokken bleef bij de rest van het leven. De schouwburgbeambte die ons betrapte in de kelder ( ‘overal camera’s’) was er trots op. Na het optreden hingen we nog wat rond in de foyer om de stemming van het publiek te peilen. Die was voortreffelijk.
Omdat de schouwburg erg groot is en deze of gene nog even terug moest voor jas of tas belden we mobiel heel wat af voor we uiteindelijk de bus in stapten. Onze chauffeur zou gaan scheuren, er moest in Amsterdam nog een trein gehaald worden.
Ons kan het eigenlijk niet lang genoeg duren. We handelen de busrituelen een voor een af, volgens een stappenplan, anders gaat het mis. Ik vraag pas om de Engelse drop als ik zeker weet dat het glas van Henk leeg is. We praten over voetballers. Op de heenweg hebben we het literatuurnieuws al doorgenomen. Straks zijn we thuis. Morgen hoeven we niet. ‘Verschrikkelijk dat ze geen competitie spelen dit weekend’, zegt Henk. ‘Wat moet je doen op zo’n lege zondag?’
