Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Bij de middellijn

11 juli 2017

“Marcel, ik heb Erik voor je aan de telefoon.” Erik? Tegenwoordig blijven kinderen via Instagram en Snapchat in contact als een vriendje uit de straat verhuist. Dat was in 1977 anders. Ik had zeker een jaar niks van mijn twee jaar oudere vriend gehoord. En plots belt hij op. “Ga je volgende week met me mee naar AZ-Barcelona?”
 
Met vijf gulden uit mijn spaarpot voor het kaartje en logeerkleren voor één nachtje ga ik de week erna naar Erik. Rond een uur of vier gaan we naar het stadion. De wedstrijd begint om acht uur, je kunt maar beter op tijd zijn. Erik is 12, ik ben 10, we lopen heel Alkmaar door en vinden De Hout. Honderden mannen staan al ongeduldig voor de dichte poorten. We dringen door de massa en staan al lange tijd vooraan, als om zes uur de hekken open gaan. Na een sprint staan we op onze droomplek aan het hek bij de middellijn.
 
Het is jaren voor Hillsborough dus AZ deed zijn fans een plezier door een ongekend aantal kaarten te verkopen voor de staantribunes. De fans blijven maar komen, het pad tussen hek en tribune staat helemaal vol als Van Hanegem en Cruyff de toss doen. Mannen om ons heen zorgen voor ruimte en delen snoep. We hebben tientallen vaders.
 
Nygaard scoort vlak voor rust de 1-0, Neeskens maakt na een pass van Cruyff de 1-1. Radioflitsen van de return luister ik tot middernacht op een oude buizenradio. Nygaard mist de laatste penalty, de eerste van vele penaltytrauma’s die volgen.

Vorige week ging Wessel, mijn zoon van 8 alleen naar de bieb, 200 meter van huis, zonder oversteken. Dat vinden we stoer.

 
Lezerspost van Marcel de Dood
Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Nog meer blogs van De Gouden Wissel (lezerspost)

Lees alle blogs van De Gouden Wissel (lezerspost) >

De Gouden Wissel (lezerspost)