Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Geen gedag

2 december 2011

Ik zat in een klein restaurant in het centrum van Utrecht, mijn favoriete toevluchtsoord als de Metallica van mijn onderbuurman verder thuiswerken onmogelijk maakt.

Het was er warm en druk, ik zat naast een lege kruk waarop ik mijn jas had gelegd, zodat het leek alsof mijn tafelgenoot naar de wc was gegaan en ieder moment kon terugkomen.

Daar, aan een tafeltje in de hoek, deed ik alsof ik wat deed. Naast me stond een leeg espressokopje en een glas water waar ik nu overdreven lang over deed, zodat de serveerster niet meteen zou vragen of ik nog iets wilde bestellen, waarna ik me verplicht zou voelen iets te bestellen en meer espresso’s zou drinken dan goed voor me was.

Er kwamen vooral vrouwen van een zekere leeftijd binnen, hun handen vol tassen en hun monden vol gesprekstof. Ik was de enige niet-vrouw binnen, en bovendien de enige die alleen zat.

Later op de middag kwam er nog een man binnen. Ik herkende hem: het was een voetballer van de plaatselijke FC met wie ik al een tijdje intensief mailde over van alles en nog wat. Hij ging met zijn vriendin aan een tafeltje verderop zitten en bestelde een croissant. Ze speelden een spelletje dat de rest van de middag in beslag nam. Langzaam werd het stiller, totdat alleen onze tafeltjes nog bezet waren. Het enige geluid in de zaak was het rollen van de dobbelsteen en het gerochel van de espressomachine.

Tegen sluitingstijd vertrokken ze, en ik ook. Ik durfde mezelf niet voor te stellen.

We zeiden geen gedag.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Nog meer blogs van Frank Heinen

Lees alle blogs van Frank Heinen >

Frank Heinen