Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Pinkeltje

16 oktober 2018

De sfeer was goed in de Allianz Arena, ronduit ontspannen. Mijn zoon Pablo (24) en ik zaten in een vak met vrijwel uitsluitend Duitsers. Toen wij, ondanks onszelf, overeind kwamen bij het enige Ajax-doelpunt om, zoals dat heet, ingetogen te juichen, legde de Bayern-supporter, die rechts van mij zat, een hand op mijn knie.
Wij hoefden ons echt niet in te houden, zei hij geruststellend, Ajax speelt bijzonder goed, wij kunnen een paar juichende Nederlanders er best bij hebben.
Voorafgaande aan de wedstrijd hadden wij het Oktoberfest bezocht. Aan een lange tafel, ingeklemd tussen veelal in klederdracht gehulde Duitsers, hadden wij daar een literpul bier besteld. Om redenen die ik hier verder niet uit de doeken zal doen, moesten we een foto van onszelf hebben: een foto met een volle bierpul. Daarom bestelden we een tweede liter, zodat de vrouw naast ons die foto kon maken, met andere Duitsers en de bierhal op de achtergrond.
Na een lange rit in de taxi doemde ergens in de verte een rood verlicht ruimteschip op dat alleen maar de Allianz Arena kon zijn. Met daarbinnen ongetwijfeld de bevrijdende toiletten. Maar het was nog te ver. Ik tikte de taxichauffeur op zijn schouder. Ik wist het woord nog, omdat het zo sterk aan de kinderboekenheld Pinkeltje doet denken.
Zonder te aarzelen nam de chauffeur een scherpe bocht een buitenwijk in. Waarschijnlijk maken alle taxichauffeurs zulke scherpe bochten tijdens het Oktoberfest, bedacht ik later, zijn ze er als het ware altijd op voorbereid.
In de rij voor het stadion moesten we nog een keer – gelukkig waren we niet de enigen die hun toevlucht in de bosjes zochten – en toen nog eens voor aanvang de wedstrijd. Ook het enige Ajax-doelpunt voelde niet anders dan als een bevrijding.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Nog meer blogs van Herman Koch

Lees alle blogs van Herman Koch >

Herman Koch