Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

De omhaal

28 november 2018

Ik ben zelden jaloers, en al helemaal niet als ik een voetballer iets zie doen.
Ik heb winnende doelpunten gemaakt. Ik heb gescoord met mijn hoofd, gedoelpunt uit vrije trappen, corners en strafschoppen. Uit een ingooi. Ik heb de doelman omspeeld en de bal in het doel geschoven, het laatste zetje aan de bal gegeven die er in zou zijn gegaan. Heb met de knie getroffen in de altijd beladen derby tegen DZC’68  en ook een keer met de buik (ik geloof de 8-0 tegen H&K).  Een keertje stiekem met de hand (ik sliep er opperbest onder). Doelpunten via de paal en de onderkant van de lat. Met een lobje. In de kruising en een keer via het zijnet (de scheids wees resoluut naar het midden (dank je Arthur!)).  Ook een keer, met heel veel mazzel en de hulp van een been van de tegenstander, met een hakbal. Puntertjes, beheerste met de binnenkant en gelukstreffers (de blinde roei).
Ik heb daar 35 jaar over gedaan. Eén soort doelpunt is op de bucketlist blijven staan. Nooit, nooit is het me namelijk gelukt om met een omhaal te scoren. 
Toen Klaus Fisher nog voetbalde wilde ik het al zo graag, en toen hij niet meer voetbalde wilde ik het nog steeds heel graag.
Ik heb het geprobeerd. En aan de voorzetten lag het niet, maar ik faalde keer op keer. Niet eens paal of lat geraakt. Wel de hoon van tegenstanders en het meelijwekkende gelach van ploeggenoten geoogst na weer een potsierlijke poging tot luchtacrobatiek.
Toen ik Luuk de Jong afgelopen weekeinde dat doelpunt tegen Heerenveen voelde ik het in mijn buik. Een afschuwelijk gevoel. Jaloezie. Nog tijdens de herhaling van zijn omhaal zette ik groen en geel de tv uit.
 
 
Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Nog meer blogs van Maarten Moll

Lees alle blogs van Maarten Moll >

Maarten Moll