Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

De Ajaxbal

14 mei 2018

Vliegen met kinderen betekent per definitie te veel bagage meenemen. Een grote koffer, twee rolkoffers, een rugzak, een handtas, een speciale tas om pakken te vervoeren en een boodschappentas gevuld met regenjacks leken mij meer dan voldoende voor een zeiltocht om de wereld, laat staan een weekje Menorca. Maar de oudste zoon wilde toch ook nog een eigen rugtas mee.

Wat zit daarin?, vroeg de dame in het KLM-blauw, bij wie we net twee koffers hadden afgegeven. Een bal, sprak mijn zoon naar waarheid, mijn Ajaxbal. De Ajaxbal was een geboortekado en na bijna 10 jaar had deze een grote emotionele waarde en was het daarnaast nog steeds een prima voetbal.

“Die bal moet helemaal leeg zijn, anders mag deze niet mee in het vliegtuig.”
“Ook niet als ruimbagage?”
“Nee, er bestaat ontploffingsgevaar.”
“Wat moeten we nu doen?”
“Ik weet het niet, de kluisjes werken maar voor 24 uur, maar misschien kunnen ze hem sealen”, zei de KLM-dame.

We hadden nu een missie. Die Ajaxbal was deel van ons leven geworden en een deel van je leven laat je niet achter in een prullenbak op Schiphol. Wij gingen snel op zoek naar de sealbalie, niet omdat we dachten dat sealen de oplossing was, maar omdat we dachten dat de mannen van de sealbalie wellicht wisten wat de oplossing wel was.

De mannen van de sealbalie konden niets voor ons betekenen, maar hadden wel het idee om naar een kledingwinkel te gaan en om een speld te vragen.
Zo snel als we konden liepen we met alle bagage naar de G-starwinkel, maar daar bleek de aanwezige speld te kort om de lucht uit de bal te kunnen laten lopen. Ze wilde de bal ook niet een weekje voor ons bewaren in de winkel, want ze mochten geen spullen van vreemde mensen aannemen. Een moment van vertwijfeling volgde. Mijn vrouw stelde voor om de bal af te geven bij Lost & Found en een week later deze weer op te komen halen. Ik had mijn twijfels.

“Misschien lukt het hiermee”, zei het meisje van de G-starwinkel. Ze overhandigde een apparaat waar een pinnetje uit stak, waarschijnlijk bedoeld om labels aan te brengen of te verwijderen. Ik duwde het pinnetje zo diep mogelijk in de Ajaxbal, klemde de bal tussen mijn benen en probeerde met alle kracht de lucht uit de bal ter persen.
Ik hoorde een heel zacht “pssssst”.

Het zachte geluid van ontsnappende lucht zorgde voor een euforisch gevoel. We zouden de bal kunnen redden. Ik drukte mijn benen nog harder tegen elkaar, maar het schoot niet op. Een andere techniek was nodig, en ik legde bal op de grond, en perste met mijn knie zo hard mogelijk op de bal, ondertussen het pinnetje diep in de bal hoidende. Mijn zoons hielpen door met hun handen extra perskracht uit te oefenen, terwijl mijn vrouw hielp door vanaf enkele meters zoveel mogelijk foto’s te nemen van dit tafereel.

Na een paar minuten was de bal redelijk leeg – of gewoon lek – en paste deze met enige moeite erbij in de rolkoffer.

De volgende horde zou de security zijn. We schoven de pakkentas, handtas, boodschappentas, rugtas en rolkoffer de scanner in. Angstige seconden volgden. Tergend langzaam kwamen al onze handbagage-items een voor een vanuit de scanner te voorschijn, waarna ze verdeeld werden tussen de band die zou leiden tot de gevreesde handmatige inspectie en de band met goedgekeurde bagage.

“Dit mag helaas niet mee”, zei de Security-medewerker. Mijn hart ging sneller kloppen. In zijn hand hield hij de tube met 125 ml zonnebrandcrème, die hij zojuist uit onze rugzak had gehaald.

Achter de rugzak gleed de rolkoffer met Ajaxbal vanuit de scanner ongestoord, als een perfect vermomde spion, richting de band van goedgekeurde handbagage. De vakantie kon beginnen. Nu nog op Menorca een voetbalpomp zien te vinden.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Paul Roos

Lees alle blogs van Paul Roos >

Paul Roos