Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

De jonge spits

26 september 2016

Hij praat zelfverzekerd en zacht, zodat je luistert,

maar net iets te snel. Zijn hele houding en donkere blik

spreken dezelfde zogenaamd argeloze, brutale, gehaaide,

maar vooral gejaagde taal, van: geef mij die bal nou,

dan ontsnap ik eindelijk, randje buitenspel,

en maak ik in één rush and a push alles anders.

 

En hij kan ook wel, wat hij zoal belooft, pas op,

soms laat hij het zelfs even zien: een versnelling

in een versnelling, níét met de bal twee meter

voor zich uit (á la Van der Gijp in een verleden tijd

op een ander Kasteel), maar aan vlugge, vaardige voeten:

remember de Braziliaanse Ronaldo bij PSV,

remember de Ajacied Arnesen, remember Robben.

 

Maar helaas veel vaker nog wil hij zichzelf zo graag

laten zien, en belangrijk zijn voor de ploeg – elke actie

doorslaggevend, liefst beslissend, of in elk geval spraakmakend –

dat hij de bal niet meer kan loslaten, of anders veel te laat,

en er is weinig op een voetbalveld zo misplaatst

als een pass, die voor iedereen zichtbaar te laat is gegeven.

 

En dan kan hij zomaar verzanden in vergelijkingen

van wie hij had moeten zijn. Waar hij eigenlijk thuishoort.

Maar Dolberg is nu eenmaal van de buitencategorie

– één uit talloos veel miljoenen -, niets aan te doen verder,

daarbij is hij ook nog maar een jongen,

en staat hij pas aan het begin, van wat ook hijzelf bij god niet weet;

wél dat hij maar al te bewust wekelijks moeilijke meters maakt,

hopelijk om op een dag weer te kunnen opgaan in het spel,

en niet meer als de bal op hem afkomt al bezig te zijn met de gevolgen

van winst of verlies, maar die con amore te ontvangen.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Nog meer blogs van Zeger van Herwaarden

Lees alle blogs van Zeger van Herwaarden >

Zeger van Herwaarden