Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Hoge ballen op Tahamata

9 februari 2011

Tegen Oostenrijk in de Kuip moest het gebeuren. Mijn vader had kaarten. Oranjes kwalificatie verliep matig, maar dat zou veranderen, en wel op 1 mei 1985. Het ging om de tweede plek in de poule, die toegang bood tot een beslissingsduel om een WK-ticket. En wij waren erbij.

Ondanks eerdere verliespartijen tegen Hongarije en Oostenrijk was de sfeer in de uitverkochte Kuip verwachtingsvol. Een beetje zoals de lente die doorbrak. Wie deed me wat, prinsheerlijk naast mijn vader op de Maastribune, terwijl de avond naderde met zijn donkerblauwe legioenen? Antwoord kreeg ik uitgerekend van mijn helden. Het Nederlands elftal tegen Oostenrijk zo mat zien voetballen, het was gewoonweg tergend. Onbegrijpelijk, die angst en huiver voor eigen publiek, zeker voor een D-pupil als ik. Maar raadselachtiger nog dan het primair op behoud gerichte bondscoachduo Michels-Beenhakker, waren de hoge ballen van verdediger Michel van de Korput op linksbuiten Simon Tahamata, die ongeveer even groot was als ik toen. Aanvankelijk werd nog gelachen om ‘Korputs’ luchtraketten richting ‘Tatatata’, zoals de vleugelspeler die avond ging heten. Naarmate de kraker echter onvermijdelijk afstevende op een zouteloos gelijkspel, werd stilaan ondoenlijk om nog de humor in te zien van het bombardement aan noodballen op ‘Baby Ta-ta-ta-ta’, die precies voor onze ogen met de minuut kleiner werd van het moedeloos meespringen met koppen grotere verdedigers. En voor het eerst in mijn leven ergerde ik me aan een voetbalwedstrijd, waarvan ik eigenlijk alleen nog maar wilde dat die voorbij was.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Nog meer blogs van Zeger van Herwaarden

Lees alle blogs van Zeger van Herwaarden >

Zeger van Herwaarden