Hard gras

http://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Juist niet de nieuwe Moulijn

16 mei 2017

Linksbuiten Reginald Blinker van DHC, later Feyenoord, heette in het Zuid-Hollandse jeugdvoetbal van de jaren tachtig ook wel de Moderne Moulijn. Tijdens een zogeheten ABC-juniorentoernooi van mijn club DCV was ik als D’tje volop in de gelegenheid de veelbesproken Regi langs de lijn voorbij te zien scharen en flitsen. Gelukkig niet als tegenstander, laat staan directe tegenstander, zoals Gideon van de A1, een onverschrokken back in de traditie van Eric Gerets (minus baard), en bij mijn weten voor het eerst op een voetbalveld zichtbaar beducht voor ‘zijn man’, die hem keer op keer onvervaard opzocht en even zo vaak soepeltjes passeerde. Terwijl die nummer elf dus nog maar vijftien was, of net zestien – daar wilden de rondvertellingen op de hoofdtribune vanaf wezen – dolde hij achteloos met al mijn grote voorbeelden, de meesten lang en breed achttien en juist dat seizoen gepromoveerd naar de interregionale jeugd. Op weg naar huis kon ik alleen Blinkers acties nog maar voor de geest halen, van zijn medespelers geen spoor, ja, vaag de harde tackles van de linkshalf.

Een jaar of vijf later schitterde op hetzelfde hoofdveld aan het Waalplantsoen weer een nieuwe moderne Moulijn: Bobby Petta, de vijftienjarige blikvanger van Feyenoord B1, met twee goals en een assist teveel voor ons, en net als Blinker voorheen veruit de hoogst geprezen jongeling van de kantine. Petta werd na afloop zelfs luid uitgeroepen tot de toekomst van het Nederlandse voetbal, maar als meewerkend dan wel lijdend voorwerp wist ik nu beter. Petta mocht links voorin dan de show hebben gestolen – zoals dat bij aanvallers van superieure jeugdploegen nu eenmaal kon gaan -, de beste man van het veld speelde onder hem. Een jongen met een opvallende naam. Deed alleen maar goede dingen met de bal. Geen acties of trucjes of zo, maar zijn middenveldspel was zo vast, zo doortastend en dwingend, dat we er niets tegenin konden brengen, laat staan tegenover stellen. Ook al wist je vaak maar al te goed wat hij ging doen, toch was je telkens net een tikje te vroeg of juist een stap te laat. En zo werden we door een sportieve, gedreven en vastberaden jongen van ruim twee jaar jonger dan de meesten van ons overhoop gespeeld alsof het niets was. Voor het publiek haalde zijn onnadrukkelijke, bijna geruisloze speelstijl het niet bij de spectaculaire soloacties van Bobby Petta, maar de werkelijkheid op het veld lag fundamenteel anders.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Zeger van Herwaarden

Lees alle blogs van Zeger van Herwaarden >

Zeger van Herwaarden