Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

De omertá doorbroken

16 oktober 2012

Jarenlang hebben we noodgedwongen gezwegen. Wij, die over die prachtige sport schrijven. We moesten mee. Wiens brood men eet, etcetera. Mensen als Helenio Herrera, Valeri Lobanovski, Louis van Gaal; iedereen wist waar ze mee bezig waren, maar geen journalist die het durfde op te schrijven.

Niemand piekerde erover om te spugen in de bak waaruit hij nog jaren zou moeten eten.

En bovendien: we konden niks hard maken. Mensen denken vaak dat we vriendjes zijn met die jongens; dat is dus niet zo. Alleen Jack van Gelder. Wij niet. Wij waren slechts afhankelijk van de jongens. Kritisch zijn betekende: geen quootjes meer.

We hebben ons al die jaren aan de aantoonbare feiten moeten houden, geen insinuaties, geen verdachtmakingen gebaseerd op vage geruchten, en al helemáál niet op een incidentele prachtprestatie.

Natuurlijk, ook wij hadden onze twijfels. Maar toen Feyenoord vorig jaar schijnbaar vanuit het niets tweede werd, konden we slechts onze wenkbrauwen optrekken en ons welgemoed zetten aan een stuk over de nieuwe trainingsmethoden. Als ik nu terugkijk, was de opmars van Willem II rond de millenniumwisseling een breekpunt. Opeens zagen we hoe jongens met een aantoonbaar gebrek aan talent opeens iedereen voorbijstaken. Dan weet je in onze branche dus wel hoe laat het is. Maar: maak het maar eens hard.

Wat er nu allemaal naar buiten komt, is niet goed. Niet voor het imago van het voetbal en niet voor het imago van het voetbaljournaille.

Kunnen wij onszelf iets verwijten? Jazeker.

Een kaakslag voor de voetbaljournalistiek? Mogelijk.

Toch moeten we blijven hopen dat het systematisch gebruik van systemen in het voetbal uiteindelijk zal verdwijnen. Uitsluiten zul je het echter nooit.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Frank Heinen

Lees alle blogs van Frank Heinen >

Frank Heinen