Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Ibi II

5 september 2013

Ik heb een hekel aan vliegtuigen. Het gangpad is me te smal, het is er altijd te koud of te warm, de veiligheidsvoorschriften wijzen me altijd weer even op mijn sterfelijkheid, het eten is er smerig en als de windstromen verkeerd staan, schudt het toestel zo dat je ingewanden kortstondig hun plaats verlaten.

Maar dat zou allemaal nog niet zo’n probleem zijn als je maar snel kon gaan zitten, je boek kon pakken en je verder van niemand wat aan hoefde te trekken. Wie in de achterste helft van een vliegtuig zit, moet echter minstens een kwartier in een nerveuze file wachten tot alle andere passagiers hun gameboys, tijdschriften, Marsrepen, iPads, ordners met administratie en weet ik het allemaal uit hun handbagage hebben gevist, die bagage hebben opgeborgen, nog een keer gecontroleerd hebben of hun telefoon uitstaat en uiteindelijk dan toch gaan zitten.

Ik heb me vaak afgevraagd of ik de enige ben die dat wachten op je zitplaats in een vliegtuig als een onmenselijke oefening in geduld ervaart. Tot ik een paar weken geleden op een vlucht tussen Barcelona en Schiphol moest wachten op een zongeblakerde mevrouw die haar Vogue niet kon vinden.

Ik zuchtte, voelde hoe mijn geduld als een kroketje door mijn rechteroor naar buiten kwam.

Achter mij zuchtte nog iemand.

Een medestander. Een soulmate!

Het was Ibrahim Afellay.

Ik knikte, maar hij knikte niet terug. Toch vermoed ik sindsdien dat Ibrahim Afellay en ik het prima zouden kunnen vinden.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Frank Heinen

Lees alle blogs van Frank Heinen >

Frank Heinen