Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Mario Bigoni

9 oktober 2012

De afgelopen jaren schafte ik de Voetbal International altijd onmiddellijk aan als er op de site van het blad een artikel van Iwan van Duren en Tom Knipping werd aangekondigd. De twee journalisten hebben zich lang geleden vastgebeten in een verschijnsel dat bekendstaat als ‘matchfixing’: onbeduidende voetballers van onbeduidende clubs verkopen hun ziel aan de duivel, die zich voordoet als een tussenpersoon van de gokmaffia.

In de meeste gevallen spelen die spelers in de Zwitserse Tweede Liga, of in de Indonesische eredivisie, daar wordt het naast de bal schoppen eerder geïnterpreteerd als onmacht dan als doortraptheid.

Ik smulde altijd van die verhalen, ik was de ramptoerist die zijn stoeltje uitklapt om op z’n gemak de gevolgen van een aanrijding te kunnen begluren. Het waren de details die het ‘m deden in de VI-stukken: een Italiaanse keeper die slaapmiddel in de thee van zijn ploeggenoten giet; je reinste romantiek. In Italië liepen ze voorop in de optocht van het bedrog, daar werden halve competities ontmaskerd als tricheurs. Oenig in de camera blikkend werden ze geboeid afgevoerd, hun gesoigneerde voetballerskoppen hadden opeens het onmiskenbaar louche van de gebrekkige misdadiger. Ontroerend.

Tot op een dag de verdachte Mario Bigoni van het miezerige FC Gossau werd opgevist uit de Oude Rijn. Toen was er opeens niets romantisch meer aan.

Toen deze zomer het boek van Van Duren en Knipping Voetbal & Maffia (treffende ondertitel: ‘We schieten je kapot’) verscheen, schafte ik het aan en las het nog diezelfde dag. Maar het verkneukelende plezier dat ik altijd had gehad in matchfixing was verdwenen. Voorgoed.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Nog meer blogs van Frank Heinen

Lees alle blogs van Frank Heinen >

Frank Heinen