Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Peter Ressel

7 november 2011

Peter Ressel voetbalde in een tijd dat mijn ouders nog niet stemgerechtigd waren. Hij speelde bij Anderlecht en Feyenoord, en ook een paar keer in Oranje. Het was zo lang geleden, misschien was hij het zelf al vergeten. Maar ik wist het nog.

Hij moet een razendsnelle rechtsbuiten geweest zijn, dat stond tenminste in de Voetbal-boeken van Hans Molenaar, die ik als achtjarige ademloos las, iets wat met name mijn moeder zorgen baarde.

Peter Ressel organiseerde tegenwoordig voetbaltoernooien. Het toernooi waar wij aan meededen vond plaats in Lichtaart, een vlekje ergens in Vlaanderen. Het stadion waar de wedstrijden werden afgewerkt was zo klein dat de bal bij ieder schot over de lat in het bos verdween.

Als dat gebeurde, ging een oude man op een damesfiets hem zoeken.

Bij inschrijving troonde mijn trainer me mee naar Peter Ressel.

‘Deze jongen kent u.’

Peter Ressel zweeg.

‘Hij weet wie u bent. Dat u gevoetbald heeft.’

Nu klaarde Peter Ressels gezicht op. Hij plantte zijn hand in mijn schouder en zette druk. Hij kneedde mijn sleutelbeen. ‘Een kenner,’ zei hij. ‘Mooi.’

Hij drukte me tegen zich aan. ‘Kom maar eens mee.’

We liepen de parkeerplaats over. Bij zijn auto gekomen, begon Peter Ressel in het handschoenenvakje te graven. Er kwamen parkeerkaarten en oude zuurtjes tevoorschijn. En een pakket postkaarten met een elastiek erom.

Een veertig jaar jongere Peter Ressel glimlachte ons toe.

De handtekening was een inktvlek geworden.

‘Neem er maar twee,’ zei Peter Ressel zacht. ‘Kenner.’

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Nog meer blogs van Frank Heinen

Lees alle blogs van Frank Heinen >

Frank Heinen