Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Fanfare

18 november 2016

Ineens liepen ze weer even in beeld, de hoge bontmutsen met hun tuba’s en schuiftrompetten, tijdens de samenvatting van een of andere Oost-Europese interland.
Kennelijk bestaan ze daar nog, de in Napoleontisch tenue gehesen blaasorkesten. Ik had ze al jaren niet meer gezien in een voetbalstadion. Zelfs niet bij de volksliederen, die klinken tegenwoordig vanaf een USB-stickje door de stadionspeakers.

Vroeger, en opa richt zich nu met name tot de jongere lezers, had je in de rust van een live uitgezonden voetbalwedstrijd geen reclameblok van een kwartier met in het midden een halve minuut analistenpraat. De tv-kijker zag hetzelfde als de stadionbezoeker: een vrolijk toeterende fanfare die keurig in de pas rond het veld marcheerde.

Denk niet dat wij terugverlangen naar die goeie ouwe tijd en fan zijn van Bert Haanstra.
Wij háátten de fanfare, vanuit de grond van ons hart. Vele, vele rondes lang liepen zij over het veld, het voelde als de tien kilometer langebaanschaatsen, waar ze in die tijd ook nog meer dan een kwartier over deden.
Wegzappen ging niet, er was nog geen afstandsbediening en de enige andere zender was de ARD, en het Duitse elftal speelde ook dus daar was ook fanfare. Tandenknarsend zaten we de fanfare uit, het duurde een eeuwigheid voordat de stompzinnige melodieën wegstierven of eindigden met een bekkenslag. Eindelijk liepen de pantalons met de glimmende bies en de jasjes met de gouden knopen en tressen weer het veld af (soms stonden de spelers allang klaar voor de aftrap), begeleid door verwensingen en halflege bierflessen die wij richting het zwart-witscherm slingerden.

Fanfare of reclame, ik weet niet wat erger is.
Wij willen namelijk helemaal geen pauze, wij willen gewoon dat de tweede helft weer begint.

 

schermafbeelding-2016-11-18-om-12-11-41

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Hans Hogenkamp

Lees alle blogs van Hans Hogenkamp >

Hans Hogenkamp