Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Zwembad

2 maart 2018

‘Vergeet het maar, jongens.’
Hoopvol staan ze met hun handen aan de reling. De wedstrijd is net afgelopen en de spelers lopen nog een ererondje rond het veld. De ballenjongens hebben op de zij- en achterlijnen een stuk of twintig ballen neergelegd, die de voetballers het publiek in schieten.
 ‘Hoezo?’ vraagt de jongste. Hij staat nog altijd klaar, als een keeper bij een penalty, om onmiddellijk te reageren als er een bal zijn kant op komt.
‘Wij zitten in de bovenste ring, dat redden ze niet.’
Hij ziet al snel wat ik bedoel. Alle ballen verdwijnen in de vakken in de onderste ring. Teleurgesteld laat hij zijn armen zakken.
‘Ze probéren het niet eens,’ zegt hij boos.
Inderdaad, waarom proberen ze het eigenlijk niet? Het is een behoorlijke afstand, maar voor een prof moet dat toch te doen zijn. De bovenste helft van het stadion wordt echter (discriminatie!) gewoon genegeerd.
De spelers lopen nu aan onze kant van het veld, waar de fotografen en gehandicapten in rijen achter het doel zitten. Mijn zoons zwaaien om de aandacht te trekken, maar de ballen op deze achterlijn worden helemaal niet het publiek in getrapt, ze worden opgeraapt en aan een van de gehandicapten overhandigd.
‘Die krijgen natuurlijk iedere week een bal,’ zegt mijn oudste zoon.
‘Ja,’ zegt de jongste, ‘die hebben thuis een heel zwembad vol met ballen.’
‘Natuurlijk hebben ze geen zwembad. Gast, ze zijn toch gehandicapt, wat hebben ze aan een zwembad.’    ‘Daarom doen ze de ballen erin. Omdat ze toch niet kunnen zwemmen.’

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Nog meer blogs van Hans Hogenkamp

Lees alle blogs van Hans Hogenkamp >

Hans Hogenkamp