Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Ik, Herman

22 februari 2012

Mijn eerste Amsterdamse club – ik zal een jaar of negen geweest zijn – lag aan de rand van een volksbuurt. Zelf woonde ik in Amsterdam Zuid. Ik fietste de acht kilometer naar het trainingscomplex op mijn dure merkfiets; uit de handvaten staken rood, wit, blauwe franjes.

De trainer snoof misprijzend terwijl hij mijn fiets opnam. ‘Hier staan we met beide benen op de grond,’ zei hij. ‘Hier komen alleen gewone jongens die zich niet breder of groter maken dan ze zijn.’
De eerste twintig wedstrijden zat ik op de bank. In het Pinksterweekend kwam mijn kans. Er waren zo weinig spelers komen opdraven dat de trainer mij wel moest opstellen.
Ik schoot er tien achterelkaar in, de ene nog mooier dan de andere. Maar bij elke volgende goal draaide de trainer zich verder van het veld af. Hij was de enige die niet juichte.
De rest van het seizoen negeerde hij me. Tot ik het niet langer hield. Ik schreeuwde: ‘Jouw ballen zijn nog kleiner dan…’ Hij stond weer eens met zijn rug naar me toe, alsof ik niet bestond. ‘Jouw ballen zijn nog kleiner dan de mijne!’
Langzaam draaide hij zich om. Ik keek naar zijn onbewogen, bestudeerd ongeschoren, kale kop. Pas vijftig jaar later zou ik weten aan wie hij mij deed denken. Ik wilde Mino (Raiola – red.) bellen, maar ook die moest nog geboren worden. Op dat moment zag ik de woorden die er met viltstift boven mijn kledinghaakje waren gekalkt: HERMAN IS GEK. Ik startte mijn fiets met franje en scheurde weg van het trainingscomplex – voorlopig even voor altijd.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Nog meer blogs van Herman Koch

Lees alle blogs van Herman Koch >

Herman Koch