Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Tien

11 januari 2011

Wat echt vies is, dat hoeft thuis niet: je toetje in hetzelfde bord. Ik durf er niks van te zeggen. Als de vla zich mengt met de achtergebleven jus sluit ik mijn neus af. Bij de aardappelkruimels moet ik kokhalzen. Erika ziet het niet, niemand.

Oom Jan leest voor uit de bijbel. Aan het einde van de onbegrijpelijke zinnen piepen zijn longen. Ik kijk naar Eddy. Later, op een zaterdagmorgen, zal hij uit het dakraam springen. Tante Rita blijft dat verdriet bespaard. Zij is dan al dood. Ze liggen vlak naast elkaar op Crooswijk begraven. Soms ga ik bij ze langs. Met zo’n frequentie zou ik het geen ritueel willen noemen, maar ik hecht er aan.
Na het lezen overhandigt tante Rita me de verjaarscadeaus van papa en mama. Bruin papier, herinner ik me, maar dat zal wel niet kloppen. Een brein moet je met een korreltje zout nemen. Het maakt ook niet uit of het bruin papier is.
In het eerste pakje zitten twee tegeltjes. Op het ene staat een dik zwoegend voetballertje afgebeeld, op het andere een dunne lange keeper met een pet. De dikkerd draagt een WIA-tenue, zie ik. Ik weet meteen wat er in het andere pak zit. Nu, terwijl ik dit schrijf, is er een glimlach verschenen. Opgewonden graaf ik het WIA-tenue op.
Eindelijk ben ik tien. Na de vakantie mag ik voetballen bij (Weest) Wakker In Alles. Ik voel aan het blauwe katoenen voetbalshirt met oranje ronde hals en denk: geen zwemles meer op zaterdag. En overmorgen komen papa en mama terug uit Joegoslavië.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Hugo Borst

Lees alle blogs van Hugo Borst >

Hugo Borst