Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

RIP de Volewijckers

5 juni 2013

 Mijn nummer 1 held was Roy Rogers (die zijn paard doodschoot om het van een langzame verdrinkingsdood in drijfzand te behoeden; nachtenlang heb ik er om gehuild) maar Dick Schenkel was een goede tweede.

De momenten te aanschouwen dat hij soeverein als Volewijcker het strafschopgebied binnen dribbelde, vlak voor mijn ogen op het Mosveld, zich niet bekommerend of hij aangepakt zou worden of niet (want als dat niet gebeurde scoorde hij onherroepelijk en als het wel gebeurde kreeg hij een penalty mee) kwamen het dichtst bij de extase die een jongen uit een tuindorp kon voelen, nou ja, voordat er meisjes in zijn leven kwamen.

Dick had een nationale held kunnen worden, na de invoering van het profvoetbal, hij speelde voor DWS en de Zwarte Schapen, hij was geselecteerd voor het Nederlands elftal, en moest invallen voor Abe Lenstra. Hij weigerde. ‘Ik dorst niet.’ Jongen uit Amsterdam Noord. Bang voor de grote wereld.

Waarom bestormen deze herinneringen mij nu, ver weg? Omdat ik net heb gehoord dat de Volewijckers met ingang van heden niet meer bestaat. Mijn eerste club, mijn eerste identiteit. Ooit kampioen van Nederland. Nu noodgedwongen gefuseerd met aartsvijand DWV.

Ouder worden, het is geen pretje. Hoezeer je ook kunt pochen dat je zo goed meegaat met je tijd, er zijn dingen die zich niet laten verteren, ze blijven steken, als een dikke visgraat in je keel.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Nog meer blogs van Jan Donkers

Lees alle blogs van Jan Donkers >

Jan Donkers