Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Bernabéu

16 april 2014

Vorige week was ik op pelgrimage. Ik woon aan het Bernabeuhof op Park de Meer in Amsterdam. Dus moet je een keer naar estadio Santiago Bernabéu in Madrid. Een schitterend stadion.
Graag had ik hier Puskas zien voetballen. Gento. Butrageño. Gordillo. Stielike. De intens gemene Camacho. Michel.
Maar ik was ook op pelgrimage om een andere reden. Ik keek hoog vanaf de tribune op het mooi onderhouden veld en mijn gedachten dwaalden af. Opeens was het donker en zat het stadion vol met negentigduizend man.
11 juli 1982. De WK-finale. De Italianen vallen aan en de West-Duitsers verdedigen. Een Italiaan hakt de bal in het strafschopgebied van de Duitsers naar een ploeggenoot. Krijgt de bal terug, dreigt, en speelt hem dan naar de rand van de zestien.
Daar stond de speler die ik ook heel graag in Bernabéu had zien spelen.
Marco Tardelli.
Marco Tardelli die de bal van zijn schoen laat schieten en dan vallend op doel schiet. 2-0 voor Italië.
Maar waar het om gaat is het juichen. Marco Tardelli juicht zonder zijn armen omhoog te steken. Hij juicht zonder malle bewegingen. Hij is in trance. Gebalde vuisten. Open mond. Schuddend met zijn hoofd. Hij is buiten zichzelf van geluk. Alsof hij net de onovertroffen pasta van zijn moeder heeft gegeten.
Marco Tardelli juicht alsof hij al wereldkampioen is.
Mooier en indringender is er nooit gejuicht.

marco

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Nog meer blogs van Maarten Moll

Lees alle blogs van Maarten Moll >

Maarten Moll