Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Cruijff 65 jaar

24 april 2012

De eerste keer dat ik Johan Cruijff in het echt zag, was in Den Haag. Ik was twaalf jaar en schijn hem te hebben aangestaard alsof hij een zeldzame opgraving was. Het gebeurde op een woensdagmiddag in theater Amacitia, bij de hervertoning van de film Nummer Veertien. Johan Cruijff was er zelf ook. Als je wilde kon je hem een vraag stellen.

Naast me zat een jongetje uit Spoorwijk kauwgum te kauwen. Hij had meer op met Lex Schoenmaker dan met die hele Cruijff. Dat was ook te merken. Toen de levende legende het podium beklom, en er automatisch een devote stilte over de zaal kwam, alsof de Heilige Vader in hoogst eigen persoon was binnengetreden, in plaats van een voetballer in een iets te wijd colbert, klonk er eerst de luide knal van klapkauwgum. Daarna een droge, Haagse jongensstem:
‘Cruijffie is een druiffie.’
Het is het enige dat me nog bij staat van die middag. Ik schijn ook een vraag te hebben gesteld, maar ben vergeten welke. Ook het antwoord weet ik niet meer. Toen al leek Cruijff me meer iemand om naar te kijken, dan om naar te luisteren. Een paar weken geleden zag ik Cruijff voor het laatst. Hij stond in een Amsterdamse sporthal en hield een balletje hoog. Een paar keer schoot die van zijn voet, maar toch vond ik het een voorrecht het te mogen zien. Toen hij uitgebald was, ging ik weer weg. We waren allebei een stuk ouder geworden, maar ik merkte dat ik nog steeds liever naar hem keek, dan dat ik iets aan hem vroeg.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Michel van Egmond