Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

De kopbal van Dick Nanninga

16 januari 2013

Het moest nog middag worden in het ziekenhuis van Genk. Op de kamer van Dick Nanninga was het stil. Hij had net verteld over zijn geamputeerde been en over het diepe coma waarin hij maandenlang had verkeerd. Zelfs zijn oude ploeggenoot Bert van Marwijk, leunend tegen de verwarming, wist nu even niets meer te zeggen.

We zwegen nog een tijdje door. De fotograaf maakte foto’s. Vanuit zijn bed deed Dick Nanninga zijn best om naar de lens te lachen. Van zijn beroemde ravenzwarte bakkebaarden, vroeger zo dik als Turkse tapijten, was weinig meer over. Ze waren nu grijs en helemaal gekortwiekt.
Er kwam een manager van het ziekenhuis binnen.
‘Ik herinner me uw doelpunt nog’, zei hij na een tijdje.
‘Tja’, zei Dick Nanninga.
Naast zijn bed begon een apparaat te piepen. Op de achtergrond maakte een zuster de zoveelste injectie van de dag klaar.
‘Het was in de finale, hè?’, zei de man. ‘Een kopbal toch?’
‘Ja, een kopbal’, zei Dick Nanninga. Hij perste er een grijns uit.
Bert van Marwijk ging ergens anders staan. De ribbels van de verwarming deden pijn aan zijn billen. Aan de andere kant van het raam raasde het verkeer van Genk voorbij.
‘1978 was het, toch?’, zei de man van het ziekenhuis. ‘Goh. Lang geleden hè?’
Dick Nanninga knikte zijn beroemde hoofd nog maar eens. Hij voelde aan de plek waar ooit zijn linkerbeen had gezeten.
‘Ja’, zei hij toen, ‘dat is zeker lang geleden.’

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: ,

Michel van Egmond