Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Ik mis Don Leo

7 november 2013

Het is meestal nadat het glunderende hoofd van Ron Jans op het beeldscherm is verschenen, of dat ambtenarengezicht van die nep-trainer van FC Twente wiens naam ik maar niet kan onthouden, dat mij plotseling een onbedwingbare heimwee naar Leo Beenhakker bekruipt.

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik mis Don Leo.
Ik mis zijn gesteun en gezucht, ik mis z’n Oeroeboe-wenkbrauwen die hij als kleine luxaflexen weet te bedienen, ik mis dat gewroet in zijn doorschijnende haar en die dunne sliertjes sigarenrook die hij dag en nacht aan zijn rubber lippen laat ontsnappen.
Ik heb geen idee waar Leo Beenhakker tegenwoordig uithangt. Je hoort of ziet hem nergens meer. Hij lijkt nu dan toch definitief in zijn eigen sigarenrook te zijn opgegaan. Het is anderen inmiddels ook opgevallen. ‘De laatste keer dat hij hier was is lang geleden’, zei de eigenaar van een Rotterdams winkel vanochtend nog, met een teleurgesteld gezicht. ‘Hij mistte het voetbal, dat zag je gewoon aan hem. Zijn haar was geel, zijn tanden waren geel…Eigenlijk was Leo helemaal geel geworden.’
Terwijl de man verder ratelde, dacht ik aan mijn favoriete Leo Beenhakker-moment. Het is dan 25 april 1999. Feyenoord is net kampioen geworden. Het elftal bestaat nog niet uit scholieren en Beenhakker is nog niet geel geworden. De spelers dragen hem als een Romeinse keizer op de schouders door De Kuip. Hij geniet. Maar niet erg lang.
‘Even kijken of u echt een trainer met ballen bent’, zegt Paul Bosvelt, halverwege de ereronde.
Daarna knijpt hij Don Leo heel hard in zijn zak.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: , , ,

Michel van Egmond