Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Ronaldo, mijn zoon

10 december 2014

Ik kom er niet onderuit: Ronaldo is ook mijn lievelingsvoetballer. Dag in dag uit ben ik getuige van de bewondering door mijn zoon van elf, die geen genoeg krijgt van de skills, de kracht, de snelheid en, vooruit, ook de kapsels, die zelfs na een verwoestende kopbal onberispelijk in model blijven.

Ik moet toegeven: het haar van Messi is niks. Het straalt niets uit, het zegt ons niets. Als hij een hond was zou je hem niet willen aaien. Er kan een ziekte aan zitten, dat gevoel. Heeft die jongen geen kapper of zo? Nu kun je de stelling verdedigen dat kappers en voetbal niets met elkaar te maken hebben. In dit verband wil nog wel eens de term ‘homo’ vallen. Zie hiervoor o.a. het werk van de bekende letterkundige R. van der Gijp, die met name het aspect van de dameskapper behandelt. Gek eigenlijk dat David Beckham destijds nooit voor ‘homo’ werd uitgemaakt, terwijl hij toch met die kapsels begonnen is. Ronaldo, die als zeventienjarige bij Manchester United kwam voetballen, wist niet beter dan dat het zo hoorde. Becks, mag ik straks Posh d’r krultang effe van je lenen?

Mijn zoon vindt die kapsels oké, maar wat hij werkelijk waardeert, is dat zijn held geen tattoos heeft, want dat vindt hij altijd een afknapper. Memphis, houd je shirt aan, Wesley, gatver. Nee, het moet maar eens gezegd worden: Cristiano Ronaldo is een genie en een gentleman, een heerlijk onberispelijke verschijning op ’s werelds velden. Ik adoreer hem als een zoon. (De arme jongen heeft ook geen vader meer die hem kan bewonderen.)

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog: , ,

Nog meer blogs van P. F. Thomése

Lees alle blogs van P. F. Thomése >

P. F. Thomése