Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Van der Wiel aait zichzelf niet

17 september 2012

Ooit aaide Harry Mulisch tegenover een bomvol Café Luxembourg een hond. Althans dat dachten wij – terrastuurders – aanvankelijk. Maar de knielende schrijver keek tijdens zijn minutenlange actie zó nadrukkelijk om zich heen dat er maar één conclusie restte: Harry aaide vooral zichzelf.

Gregory van der Wiel is geen schrijver. Toch moet ik soms aan hem denken in verband met dat jammere aaimoment. Goed, misschien praat hij weinig met zijn ploeggenoten en denkt hij veel aan zijn kapsel en kleding, maar na de CL-kwalificatiewedstrijd Ajax – Dynamo Kiev (2-1), in 2010, deed hij iets bijzonders.

De bobo’s stonden al aan de bubbels en de meeste spelers onder de douche, toen Gregory in een inmiddels schemerige Arena nog langs alle gehandicapte toeschouwers achter de doelen kuierde. Zonder camera’s in de buurt drukte hij ze één voor één de hand en met velen maakte hij zelfs een praatje.

Ietwat wantrouwend surfte ik de volgende dag de media af naar quotes in de trant van: “Ik was zó blij met deze overwinning dat ik alle invaliden nog even ben afgegaan”.

Ik vond niets.

Sinds die wedstrijd zie ik Van der Wiel niet als een betere voetballer, maar wel als een beter mens. Dat hij tijdens het afgelopen EK temidden van al die giga-ego’s vaak zijn koptelefoon ophield, verbaast mij dan ook niets.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Sander de Vaan

Lees alle blogs van Sander de Vaan >

Sander de Vaan