Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

In memoriam

22 februari 2019

Ze zeiden in het dorp, dat het al een tijd zoveel minder ging.
Ik had je lang niet gezien, en eigenlijk ook nooit echt gekend;
aan de rafelranden van mijn jongensleven, flikkerde je evengoed
bij momenten herkenbaar scherp en helder op:
je was linkshandig, net als ik. We stonden tegenover elkaar
om het lokale scholenkampioenschap tafeltennis.
En al even linksbenig als ik een stijve rechtspoot ben,
je beide hersenhelften wellicht evenwichtiger gereguleerd.
We hadden toen die jeugd best vrienden kunnen zijn,
maar werden dat niet; ja levens later op Facebook,
toen we elkaar voorgoed uit het oog verloren waren,
echte vriendschap tussen ons allang niet meer de vraag.

Jij woonde een paar jaren zeventig-wijken verder.
Ik zat op De Springplank, jij op De Bongerd.
Jij speelde uiteindelijk liever tennis, ik voetbalde alleen maar.
We deelden hetzelfde grenzeloze spelplezier
– de bal deed wat wij wilden –
en accepteerden allebei pas rijkelijk laat,
dat de glans daarvan langzaam afgaat,
niets aan te doen, vooral niet als je dat graag wil.

Ik merkte het toen mijn benen teveel trilden
om er nog op te kunnen staan, laat staan een ren over het veld.
Jij toen het al te laat was, althans zo begreep ik naderhand,
je vingers te stram en krampachtig om het ene vast te houden,
het andere los te laten, tot er geen beweging meer in je zat:
muziek luisteren, maar kijken, pijn voelen, schreeuwen met het geluid uit,
en tenslotte gaf je je besloten kring dan vleugels in plaats van schouders.
Moeder, oudere broer, diens vrouw en kinderen,
ze delen dezelfde lach, dezelfde oogopslag,
dezelfde vrolijke kijk op de dingen,
maar dan anders, alles altijd anders.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Zeger van Herwaarden