Hard gras

https://www.hardgras.nl

Delen op Google Plus Delen op Facebook Delen op Twitter

Sparta

5 maart 2018

Alweer een kwarteeuw spiegel ik me graag aan Rotterdammer in buitendienst van het eerste uur Hans Sleutelaar, maar intussen draai ik een ronduit slecht seizoen. Een schamele drie wedstrijden bezocht ik tot nu toe op Het Kasteel, en slechts één keer zag ik ‘Sparta-uit’. Zelfs in de Jupiler League-seizoenen reisde ik vanuit De Pijp in Amsterdam per voetbaljaargang toch zeker een keer of zes af naar Spangen.

Ook voor ADO legde ik me neer bij de uitkomst (stay put) van mijn interne beraadslagingen daags ervoor: de halve zaterdag bij de AZ-jeugd in Wijdewormer geweest (met 3-0 winst overtuigde Ajax O19 wél), mijn betere wederhelft nagenoeg geveld door keelontsteking, een vriendinnetje van Mia (dochter van zes) de hele zondag te spelen, met Jules (zoontje, bijna 3) daarbij onmiskenbaar ook in da house. Niet direct een dag om na de lunch ciao en later te zeggen, ben met eten thuis – ns en Intercity Direct volente, that is.

Dus vond ik mezelf bij de aftrap om half drie terug in de woonkamer. Jules deed elders moegespeeld zijn middagslaap, zijn moedert sluimerde op de bank, en Mia en d’r vriendinnetje leken van de weeromstuit ieder dubbel alert mee te kijken. Al snel zat ik vast in een van mijn Advocaat-haat-loopgraven. Met zijn allergie voor jeugd, zijn behoudzucht, en dit resultaatvoetbal zonder enig resultaat. Tussentijdse ‘aanwinsten’ Dos Santos (bracht niets rechts voorin), Michiel Kramer (raakte geen bal) en Ahannach (wandel-dribbelde mij te vrijblijvend) wekten voldoende ergernis om te verlangen naar talenten uit de Sparta-jeugd: jeugdinternatonal Deroy Duarte, technicus Abdou Harroui, tiernerspits Ragnar Ache, vleugelspeler Ilias Alhalft, alle vier even veelbelovend veroordeeld tot bank zitten. En uitgerekend Erik Falkenburg, de enige op het veld afkomstig uit de Sparta-school, scoorde voor ADO.

Na rust bracht Advocaat uiteraard de ervaren Mühren en Verhaar, geen Ache of Alhaft te bekennen, ja: in de dug-out. En waarom de falende Van Moorsel niet wisselen voor ‘winger’ Duarte? Ik stond op het punt mijn ergernissen met Mia te delen, maar ze was me voor: ‘Papa, waarom speelt Sparta zo slecht, terwijl ze gelijk moeten maken?’

‘Nou, Sparta speelt nu niet echt slecht,’ zei ik.

‘Maar ook niet echt goed,’ zei Mia, en ik gaf haar geen ongelijk, want dan raakte ik voor ik het wist met haar verzeild in een mateloos gesprek over wat dan goed voetbal en slecht voetbal was, daarvoor kende ik haar en mezelf goed genoeg.

Daarbij werd toen alles anders: met zijn eerste goede actie maakte Kramer beheerst de 1-1, en daardoor ineens uit mijn loopgraaf getild, kreeg ik oog voor Mührens uitstekende invalbeurt, Verhaars drive op rechts, hoe de lichtvoetige Ahannach zich herpakte, Chabot achterin heerste als een koning, Fischer knokte voor wat hij waard was, Nelom soms best aardige dingen deed met de bal. Toen Duarte er een kwartier voor tijd ook nog inkwam voor dissonant Van Moorsel, begon ik tevreden en wel alvast te settelen voor een punt.

‘Maar pappa, jij zegt altijd dat Sparta niets heeft aan een punt,’ zei Mia. Ik wilde uitleggen, over dat niet-verliezen soms zijn meerwaarde had, maar met zijn prachtige kapbeweging en uithaal in de hoek was Mühren me voor. En de rest was een korte geschiedenis van dingen tegen de tv roepen, tijd aftellen en me verzoenen met Advocaat. Na afloop juichten beide meisjes uitbundig. Zaterdagavond Roda JC, en in een van de nagesprekken was het woord ‘finale’ nog niet gevallen, of Mia vroeg of ze zaterdag mocht opblijven, omdat het een finale was, net als toen met Ajax.

Delen op Twitter Delen op Facebook Delen op Google Plus

Tags voor deze blog:

Nog meer blogs van Zeger van Herwaarden

Lees alle blogs van Zeger van Herwaarden >

Zeger van Herwaarden